een chromosoom extra

‘Kijk, die heeft een chromosoompje teveel’ hoorde ik ze fluisteren, al wijzend naar mijn jongste dochter van ruim een jaar. Ze liepen vlak langs onze strandlakens en ploften vlak voor ons neer op het strand. Daarvoor was het nog heerlijk genieten van zon, zee en strand. Maar nu dankzij de nieuwe ‘strand’ buren lukte me dat niet zo goed meer. Vragen die door me heen gingen waren: ‘Waarom zien ze niet gewoon ons mooie meisje? Waarom zien ze alleen dat ze anders is?’ Door hun opmerking werd ik geraakt in mijn eigen verdriet en zorgen dat ze anders is en dat ik niet goed wist hoe het in de toekomst allemaal zou gaan.

‘Wist je het van te voren?’ Een vraag die af en toe aan me gesteld werd in het verleden.
‘Nee, maar wat dan nog, ieder kind is welkom’, waren gedachten die dan in me opkwamen, maar het uitspreken vond ik wel lastiger. Meestal antwoordde ik daarom: ‘nee, ik wist het niet, maar wilde het ook niet weten, zo heb ik onbezorgd kunnen genieten van mijn zwangerschap.’

‘Gelukkig heeft u één gezond….’ ik onderbrak de arts, ‘nee hoor we hebben twee gezonde dochters. Ze heeft misschien een hartoperatie gehad, maar ze is nu kerngezond.’ Deze keer lukte het me wel om op te komen voor mijn toen 4 jarige dochter.

Zo maar een paar opmerkingen over mijn jongste dochter toen ze nog wat jonger was. De laatste tijd hoor ik ze niet zo vaak meer. Komt dat omdat het gewoon niet meer gebeurd of omdat ik er niet meer op gefocust ben? Ik moet eerlijk zeggen dat ik in het verleden, en nu soms nog wel iemand ben die niet te veel wil opvallen en wel gevoelig is voor hoe anderen naar mij en mijn dochter kijken. Ik was vaak snel verontwaardigd wanneer ik in het nieuws negatieve berichten las over het syndroom van down, of een negatieve opmerking hoorde, dan stond ik snel in de vecht stand, ‘kom niet aan mijn dochter, of mensen met down, want anders…’  Nu neig ik meer naar: ‘ach laat ze lekker praten, ze weten niet wat ze missen.’ Niet te veel bezig zijn met wat anderen van me vinden en gewoon mezelf zijn is iets dat ik van mijn dochter heb geleerd. Heerlijk om dan samen met haar te gaan dansen in een feesttent, waar bijna niemand danst. Toen mijn oudste dochter jonger was zou ik dat niet zo snel hebben gedaan, maar als ik mijn jongste zo zie genieten, dan ben ik niet meer bezig met wat anderen er van vinden, maar geniet ik gewoon van en met haar.

En ja, ze heeft een chromosoompje extra! Maar daardoor kan ik juist extra van haar genieten.

 

2 gedachten over “een chromosoom extra

  1. Je raakt me weer met deze blog, wat een prachtig mooi mensenkind die jullie dochter die ons zo veel te leren heeft gewoon door wie ze heeft.
    Dank je wel voor wat je deelt, voor mij zijn het wijze lessen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *