een feestje om mee te werken

een feestje om mee te werken

gastblog geschreven door Elya de Leeuw, de klasse assistente van Lois

Het is maandagmorgen. Als ik de klas in kom lopen, zie ik haar al zitten met een stralend gezichtje. Volgens mij heeft Lois altijd zin in school lijkt het wel. Haar ogen lichten op. Het is weer tijd om in het kamertje te gaan werken. Op weg naar het kamertje sluipen we stilletjes de gang op, zodat niemand ons hoort. Eenmaal bij de trap aangekomen begint Lois gelijk de traptreden te tellen. 1, 2, en als laatste bij de 10 springt ze enthousiast. Vrolijk rent ze naar het kamertje en kijkt voorzichtig of er nog iemand in het kamertje zit. Nee, het kamertje is leeg. Dus we kunnen beginnen!

De week ervoor had ik een getallenlijn opgehangen. En voor Lois is niets geheim. Ze is nog niet binnen en ze ziet gelijk al dat er wat veranderd is. Enthousiast zoals ze is, begint ze gelijk te tellen en noemt ze de cijfers op die op de getallenlijn staan.

We beginnen bij het weekendverhaal. We lezen samen het verhaal en praten nog na over de gebeurtenissen van het weekend. Lois wil ook wat vertellen…….ze begint altijd zo mooi met mijn naam als ze wat wil zeggen.

Elya…….. En dan komt ze met haar verhaal. Zo mooi!

Werken met Lois is echt mooi! Ze is een meisje met zoveel energie! Ze houdt erg van boekjes en ook schrijven vindt ze erg leuk. Als we gaan schrijven gaat ze gelijk rechtop zitten. Want schrijven, kun niet als je half gebogen zit. Zo mooi om te zien dat ze de tips die je tijdens het werken aan haar geeft ook echt in praktijk brengt. Wat Lois en ik ook altijd doen  is fietsen op het schoolplein. En hoe meer we oefenen hoe harder ze kan! Afgelopen week moest ik echt harder lopen om haar bij te houden. Ze gaat steeds sneller! Erg leuk om te zien hoeveel plezier ze ook heeft in de kleine dingen.

Wat ook echt typisch Lois is, is dat ze erg sociaal is. En dat zie je vooral op de manier hoe ze met de andere kinderen omgaat. Laatst kwamen wij vanuit het kamertje en gingen we de trap af. Ook andere kinderen kwamen de trap op. Eén meisje viel zo voor over en struikelde. Lois keek gelijk op en reageerde op haar. Toen ze zag dat er al iemand bij het meisje was liep ze weer verder. Dan is het goed.

Op het schoolplein waren er laatst ook kinderen in tranen. Lois legde haar fietsje aan de kant en ging er bij staan. Toen het kindje weer ophield met huilen was het goed.

En als je kijkt naar hoe zij reageert op mensen die verdriet hebben, vind ik dat we daar nog eens een voorbeeld aan kunnen nemen!

 Ze laat alles liggen en gaat even kijken hoe het gaat of legt even een handje op je schouder.

Is dat niet wat wij mensen soms zo missen? Die bewogenheid en liefde voor elkaar?

Werken met Lois is erg afwisselend en geen dag is hetzelfde maar dat maakt het ook leuk! Toen ik gevraagd werd om als onderwijsassistent te gaan werken met Lois hoefde ik ook niet lang na te denken. Eigenlijk hoefde ik helemaal niet na te denken. Ik zei direct ja.

Lois is net als alle kinderen gewoon en bijzonder. Ze is zoals niemand anders is. Van  haar kijk op de wereld kunnen wij als mensen nog aardig wat leren. Wat meer behulpzaamheid en bewogenheid kunnen we wel gebruiken in deze wereld!

Elya, dank je wel voor het schrijven van deze prachtige gastblog over jouw ervaringen met Lois.

3 gedachten over “een feestje om mee te werken

  1. Jammer dat wij ons niet altijd meer zo vrij voelen als Lois om gewoon iemand te troosten. Mooie warme woorden over een bijzonder kind dat er mag zijn. Dat liefde in het leven laat ervaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *