gewoon en bijzonder: kort verhaal deel 1

‘Yes, mam Diane heeft gebeld!’ een enthousiaste Britt stuitert de trap af naar beneden. ‘En wat vertelde ze Britt?’ vraagt haar moeder. ‘Het mag! Ik mag mee als ze gaat oefenen voor de Lion King, oh mam nu word ik een echte musial ster, ik ga snel mijn spullen pakken’. ‘Wacht even, wat heeft Diane precies gezegd?’ ‘Ze zei dat ze u nog ging bellen.’

‘Wat leuk dat Britt met je mee mag, ze heeft het er al zo lang over. Ze is een grote fan van je. Wanneer heb je tijd om het een en ander af te stemmen?’  ‘Wat moet er afgestemd worden? Ik heb namelijk niet veel tijd.’   ‘Oh, ok, misschien dan maar telefonisch?’ ‘Prima. Als ze er zaterdag om 8 uur is dan is dat vroeg genoeg en ze moet zelf een lunch meenemen, maar het komt helemaal goed hoor, gewoon loslaten, Britt redt zich best!’  ‘Waar moet ze zaterdag zijn?’ ‘Bij de receptie van het theater kan ze zich melden en vragen naar mij, dan kom ik haar ophalen, maar ik moet nu weer ophangen, doeg!’ Verbouwereerd kijkt Agnes naar haar telefoon.

‘Diane heeft makkelijk praten. Gewoon loslaten. Gewoon. Britt is niet gewoon. Bij Britt gaat het allemaal net anders. Al is ze inderdaad wel een dame die weet wat ze wil en dat duidelijk kan maken. Haar alleen laten fietsen is nog steeds wel spannend, zeker als ze voor het eerst ergens naar toe moet. Met haar meegaan en wachten totdat Diane er is, is dan ook het beste.’

‘Heb je die nieuwe gezien? Die mag meelopen met Diane? hoort Britt Anton zeggen tegen een van zijn medespelers, terwijl ze net de deur open wil doen. Nieuwsgierig blijft Britt staan, ze wil wel weten wat Anton gaat zeggen, en houdt zich muisstil. ‘Ze denkt dat ze heel wat is, maar volgens mij mag ze alleen maar mee doen omdat ze medelijden hebben met die downie.’ Bij het woord ‘downie’, slikt Britt een paar keer. Ze wil niet meer horen wat ze zeggen en rent naar de kleedkamer. Daar ploft ze neer op een bankje. Haar tranen kan ze niet meer tegenhouden. Waarom noemen ze haar ‘downie’? Zou het waar zijn, dat ze alleen maar mag helpen omdat ze het medelijden met haar hebben? Dat wil ze niet. Ze wil gewoon Britt zijn. Ze wil gewoon genieten van het acteren samen met de andere acteurs.

‘Britt, wat is er, waarom ben je hier in de kleedkamer? Heb je gehuild?’ vraagt Diane als ze Britts rode ogen ziet. ‘Niks, graag naar huis, kan dat?’ stottert Britt. ‘Ja hoor, meid, maar als er iets is, dan kun je dat altijd tegen me zeggen, dat weet je he?’

‘Wat ben je stil Britt, is er iets gebeurd?’ vraagt haar moeder als ze samen op de bank een kopje thee zitten te drinken.  ‘Nee, er is niks hoor, ik ga lekker muziek luisteren’ antwoordt Britt. Als haar theeglas leeg is pakt ze haar kopje, zet het netjes op het aanrecht en loopt vervolgens door naar boven. Eenmaal boven op haar slaapkamer ploft ze op haar bed neer. Nu ze helemaal alleen is laat ze haar tranen de vrije loop. ‘Downie, downie’  de woorden echoën nog na in haar gedachten. Dan hoort ze een zachte stem vanuit de deuropening:  ‘Meisje toch, er is dus toch wel iets, kun je het me vertellen?’ ‘Downie, mam, ze noemden me downie. Ik ga er niet meer heen, echt niet. En weet je wat ze nog meer zeiden, dat ik alleen maar mee mag doen omdat ze medelijden met me hebben, dat wil ik niet, ik wil gewoon Britt zijn.  ‘Wat? noemden ze je downie? wie en waarom?’ reageert Britts moeder verontwaardigd.   ‘Ik weet het niet, maar het was het neefje van Diane, Anton’. ‘Ik ga zo gelijk Diane bellen’.

wordt vervolgd…

 

1 gedachte over “gewoon en bijzonder: kort verhaal deel 1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *