gewoon en bijzonder: kort verhaal deel 2

‘Vanmiddag had ik hier een huilende Britt, weet jij wat er vandaag gebeurd is in het theater?’ zo begint Agnes het telefoongesprek.  ‘Ik wilde jou al bellen, sorry vergeten, ik zag haar betraande gezicht wel, maar tegen mij wilde ze niets zeggen’ zo reageert Diane.  ‘Ze vertelde mij dat anderen over haar praatten en dat ze het hadden over die downie’.   ‘Echt waar? Wat vervelend! Wie dan?’   ‘Anton.’  ‘Nee, dat geloof ik niet, dat zou mijn neefje nooit doen. Ik denk dat ze het vast niet goed heeft verstaan. Het gaat de komende tijd trouwens erg druk worden en ik merk dat het me extra tijd kost als ik Britt steeds op sleeptouw moet nemen. Misschien niet zo’n handig moment om nu te vertellen, maar ik denk dat ze toch beter ergens anders een plekje kan zoeken’.    ‘Dat meen je niet! Dat kun je niet maken! Dat wist je toch van te voren dat het tijd zou kosten?’ Schreeuwt Agnes door de telefoon, ze heeft de neiging om de telefoon kwaad op te hangen, maar ze houdt zich nog net in, omdat ze wil weten hoe Diane reageert.   ‘Sorry toch niet goed ingeschat!’   ‘Sorry? Je zegt alleen maar sorry nadat je  tussen neus en lippen door vertelt dat mijn dochter niet meer welkom is na een toch al voor haar verdrietige dag.’  ‘Je moet het ook weer niet zo groot maken, zo’n drama is het ook weer niet, zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Zoals ik al zei heb ik het megadruk en moet ik nu verder!’

Weer een vriendin minder. Al was het contact de laatste tijd toch al wel minder, en kon ze met haar vriendin weinig delen waar ze tegen aanliep met betrekking tot de zorg voor Britt. Hoe moet Agnes nu aan Britt vertellen dat ze niet meer welkom is bij Diane in het theater? Britt wilde zelf ook al niet meer. Moet ze het… gewoon maar zo laten? Gewoon maar zo laten en tegen Britt zeggen dat het goed is dat ze er niet meer heen hoeft?

Het onderwerp theater wordt in huize Doorn verder niet meer besproken en Britt vraagt er ook niet naar, al is ze de laatste weken wel stilletjes. Agnes ziet aan haar dochter dat ze het nog niet los kan laten.

Diane geniet van een kop koffie en legt de zaterdagkrant voor zich neer. Eindelijk heeft ze tijd om rustig de krant te lezen. Gisteravond was de laatste voorstelling van de musical, wat was het gaaf om weer zo’n mooie show met elkaar neer te zetten. Ze gaat op zoek of er al iets over de voorstellingen in de krant staat, maar dan leest ze ‘down test vanaf nu voor iedere zwangere vrouw beschikbaar’. Ze wil ze het artikel niet lezen en snel slaat ze de krantenpagina om, om vervolgens te lezen ‘een downie kost de samenleving 2 tot 3 miljoen euro’. Nu kan ze er niet om heen. Vreselijk hoe er geschreven wordt over mensen met het syndroom van down. Alsof een mensenleven in geld is uit te drukken. Ineens moet ze denken aan Britt. Het voelt niet goed hoe ze haar behandelt heeft. Ze opent haar mail en ziet dat ze een berichtje heeft van de blog van haar vriendin. ‘mensen met down zijn een verrijking voor de samenleving’. Een verrijking? En dan leest ze verder: ‘daar waar wij zo vaak gehaast zijn en maar achter elkaar door rennen, weten zij hoe je kunt genieten en hoe je kunt leven in het nu’. Het kostte haar extra tijd om Britt mee te nemen op sleeptouw, maar als ze ergens mee mocht helpen, dan nam ze er de tijd voor en deed ze dat met een brede glimlach. Wat haar vriendin schrijft herkent ze wel. In alle drukte bleef Britt rustig en je kon zien dat ze er intens van genoot. Op de momenten dat zijzelf moe was kreeg ze door een stralende Britt weer nieuwe energie. Diane’s  besluit staat vast. Dit keer geen telefoontje, ze moest haar gezicht maar eens laten zien bij Agnes en Britt, als ze tenminste nog welkom was.

Verscholen achter een grote bos met bloemen voor Agnes en een cd met liedjes van de Lion King voor Britt, belt Diane aan bij de familie Doorn. Britt doet de deur open en geeft Diane alsof er niets is gebeurd, zoals altijd een dikke knuffel. Zo bijzonder. Britt pakt de cd uit het hoesje en ziet dat er een briefje uitvalt, waarop ze leest: ‘zou je bij de musical ‘Gewoon bijzonder’ weer met me mee willen? Liefs, Diane’.

 

 

1 gedachte over “gewoon en bijzonder: kort verhaal deel 2

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *