liever gewoon… of toch niet?

Liever gewoon…. of toch niet?

Meestal is Lois voor mij gewoon onze jongste dochter. Dan vind ik het fijn dat anderen haar ook zien zoals ieder ander kind.  Gewoon. Soms wil ik juist benadrukken dat ze bijzonder is, zoals het moment na de zomervakantie. Dit schooljaar is ze begonnen in groep 3 van een reguliere basisschool.  Wat zat ze stil en rustig achter haar tafeltje. De juffen waren verbaasd over hoe goed ze het deed en hoe lang ze zelfstandig kon werken. Ik was extra trots. En niet alleen ik, maar ook de juffen en andere betrokkenen. Zo leuk om te horen van de fysiotherapeut: ‘we zijn echt trots op jou Lois!’ Zo fijn als ik van de klasse assistent foto’s krijg geappt waarop ik kan zien dat ze er echt van kan genieten om op school bezig te zijn.

Al zijn er ook momenten dat ik er wel flink van baal dat het bij haar allemaal anders gaat en er meer van mij als moeder verwacht wordt. Bijvoorbeeld bij het aanvragen van PGB, zodat ze op school extra uren kregen om in te zetten om haar te begeleiden bij het zindelijk worden en het begeleiden tijdens gym. Dit kostte me zoveel negatieve energie, vooral door de administratieve rompslomp. Pff, wat heeft daar veel tijd in gezeten. Alleen al al die formulieren invullen. Dan denk je dat je klaar bent, krijg je van de sociale Verzekeringsbank te horen dat je alles opnieuw moet invullen omdat je een klein foutje hebt gemaakt. En nu na 2 maanden is het nog steeds niet helemaal rond. Dat ik soms ook zo klaar ben met dat ze nog steeds niet zindelijk is kun je lezen in mijn blog schijt aan zindelijkheid. Bij haar gaat niets vanzelf. 
 
Maar als ze dan naar me toe komt rennen met een twinkeling in haar ogen en roept ‘meidekuffel‘, dan smelt ik weg en ben ik al het andere al lang weer vergeten. Of als ze zo schattig ‘sollie‘ zegt, omdat ze per ongeluk tegen mijn been aan schopt als ik haar help haar schoenen aan te doen. 
Dankbaar ben ik dan ook voor ons gewone en bijzondere meisje. Die me laat genieten van de gewone dingen. Zoals het samen naar de bibliotheek gaan en een mooi boekje uitzoeken. Wat geniet ik dan  als ze op haar manier met een stralend koppie haar boekje over poes voorleest aan haar knuffelmuis. 
En nee, dan wil ik niet meer dat ze gewoon is, maar dat ze is wie ze is, ons meisje.

 

6 gedachten over “liever gewoon… of toch niet?

  1. Het is zo leuk om te zien hoe ze zich ontwikkeld. We werden gisteren op het plein opgesloten door politieagent Loïs. Heel anders dan vorig schooljaar toen ze vooral moe was tussen de middag en echt tijd nodig had om bij te komen. Sterkte met het vervelende papierwerk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *