na regen snel weer zonneschijn

Heerlijk die zon van de afgelopen dagen. Dat doet een mens goed. Ik ben wel iemand die daar wel gevoelig voor is. Helaas schijnt niet alle dagen de zon. Soms zijn er van die dagen, dan gaat het gewoon allemaal niet zoals je hoopt. Buiten is het grijs, en het begint ook nog eens heel hard te regenen. Een diepe zucht ontglipt me, bleuh, dat wordt weer regenjassen aan. Ik pak mijn mobiel om op de buienradar te kijken, en zie dat het gelukkig droog is als we naar school moeten.                                    

   ‘Doe je laarzen nu aan, dat heeft mama 5 minuten geleden ook al gezegd, ik ben er nu klaar mee, doe die stomme rotlaarzen nu aan, anders ga je maar op je sokken naar school.’ Ik zie Lois worstelen met het aantrekken van haar laars en omdat het al wat later is, doe ik ze uiteindelijk aan bij haar. Vandaag heb ik niet zoveel geduld. Geduld is overigens wel iets dat ik van haar geleerd heb, maar ik ben ook maar een mens en soms zijn er van die dagen dagen, dan lukt het gewoon niet. Ik heb dan een kort lontje en mijn geduld is ver te zoeken. Als we naar buiten gaan kom ik tot de conclusie dat buienradar helaas niet de waarheid vertelde. Het regent nog steeds.

   ‘Nat, nat, nat’ hoor ik een mopperige stem achter mij. ‘Ja, dat weet ik, mama wordt ook nat’ brom ik. Daar waar ze soms de regen geweldig vindt en met haar mond wijd open de regendruppels opdrinkt, is ze nu chagrijnig. Ik snap het wel, zelf word ik er ook niet blij van. Waar ze wel blij van wordt is als ze op school komt en op het schoolplein kinderen uit haar klas tegenkomt. Ineens beginnen haar ogen weer te stralen en is de natte regen snel vergeten. Zelf heb ik meer tijd nodig om uit mijn chagrijnige bui te komen, maar zij niet. Wat kan ik daar toch van genieten als ik haar door school zie banjeren en ze enthousiast de kinderen uit haar klas begroet. Dankbaar ben ik dat het op school zo goed gaat en ze leuke contacten heeft met andere kinderen. Bij mijn oudste dochter stond ik daar niet zo bij stil en vond ik het ‘gewoon’ dat ze naar een reguliere school ging. Door Lois merk ik echt dat het gewone juist zo bijzonder kan zijn. Al heb ik altijd gezegd dat het er vooral om gaat dat zij op een plek zit, waar zij goed in haar vel zit. Nu is dat nog op ‘gewoon’ onderwijs, maar over een aantal jaar misschien wel bijzonder onderwijs. Gelukkig kunnen we dat bij haar snel genoeg merken. Als zij veel lacht en haar ogen stralen, dan weten we dat ze op haar plek zit en daar doen we het voor. Zolang zij maar met haar lach het zonnetje in huis en op school is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *