niemand is perfect

Niemand is perfect

Wat kan ik er van genieten om samen met vrienden ergens iets te gaan eten. Ons laatste etentje een week geleden zal ik niet snel vergeten, we hadden net heerlijke broodjes gegeten en de bediening kwam het voorgerecht serveren. Ik had gekozen voor een courgette soep. De serveerster begon zich direct al naar mij te verontschuldigen: ‘Sorry mevrouw, maar mijn collega heeft uw bord met soep iets te vol gedaan, ik zal even een doekje halen.’ Voordat ik de kans kreeg om te reageren was ze alweer verdwenen. Binnen no time kwam ze terug met een doekje om mijn soepbord schoon te poetsen, zodat er alleen nog soep lag op de plek waar het hoorde. Ze begon ijverig het groen van mijn witte bord schoon te maken, maar helaas dat ging niet werken. ‘Sorry mevrouw, maar dit lukt niet, ik zal een nieuw bord voor u halen.’ Verbouwereerd keek ik haar na en weer lukte het me niet om snel te reageren. Al vrij snel stond er weer een nieuw soepbord voor mijn neus. Dit keer perfect opgediend. Wat zou er met de andere soep zijn gebeurd? Waarom vroegen ze niet aan mij wat ik wilde? Waarom gingen ze er van uit dat ik mijn soep perfect opgediend wilde? Zelf had ik er geen moeite mee dat het niet perfect was. Waarom is perfectie toch zo belangrijk?

gesprek na een NIPT test

Dan denk ik aan een zwangere vrouw die in gesprek is met een gynaecoloog nadat ze de NIPT heeft gedaan. Ik hoor de arts zeggen ‘Sorry mevrouw, uw ongeboren kindje heeft het syndroom van down, maar we kunnen het weg laten halen hoor.’ Wat zal die vrouw zich overdonderd voelen en wat staat ze dan voor een onmenselijke keuze. Waar zal ze haar keuze op baseren? Zal ze misschien ook verbouwereerd zijn en maar meegaan in wat de arts zegt en het kindje laten weghalen? Want ja je wilt wel een perfect kind, toch? Maar je eigen kindje weg laten halen, alleen omdat het niet goed genoeg is, kun je dat echt? Het lijkt me echt een onmenselijke keuze en beslissing die je dan moet maken. En wat is dan wel goed? Waarom streven we in onze samenleving steeds meer naar perfectie? Het leven is niet maakbaar! Het leven is kwetsbaar en we hebben helaas allemaal te maken met gebrokenheid. Tijdens het etentje met onze vrienden praten we daar nog samen over door. Iedereen heeft zo zijn eigen pijn en verdriet. En als ik dan kijk naar mijn jongste dochter, dan kan juist zij me helpen om mijn kwetsbaarheid te omarmen en er gewoon te zijn. Zijn. Als je verdrietig bent gewoon verdrietig zijn of als je blij bent gewoon blij zijn. Heerlijk om zo van haar te leren om alles in mijn leven er te laten zijn. Confronterend om te beseffen dat ze in de ogen van veel mensen in onze maatschappij niet goed genoeg en niet perfect is. Voor mij is ze wel goed genoeg, gewoon zoals ze is. Nee, ze is niet perfect, maar wie is dat wel?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *