Ziek

Afgelopen week kwam Lois s ochtends een paar keer naar me toe ‘mama, Lois ziek’. Ik vind het dan lastig in te schatten of ze echt ziek is of vooral moe. De laatste keer dat ik haar een ochtendje thuis hield van school, sliep ze een uurtje en had ze daarna de grootste lol en stond ze op haar bed te springen. Daarom dacht en zei ik tegen haar: ‘Lois niet ziek, maar moe, daarom gaan we het gewoon proberen.’ En eenmaal op school ging het dan ook wel.

Tot afgelopen donderdag. Na het eten wilde ze de hele tijd op schoot en ze voelde warm aan. ’s nachts werden we wakker van een meisje dat moest overgeven. Ik vind dat altijd zo sneu om te zien als ze zo ziek zijn. Ze zat helemaal vol met slijm en had het ook een beetje benauwd. Ik voel me dan zo machteloos. Je wilt zo graag iets doen, maar het enige wat je kunt is er gewoon zijn en ja uiteraard de troep op ruimen en haar en het bed verschonen. Na een onrustig nachtje was het deze keer wel duidelijk ze was echt ziek. Ze sliep veel en je zag dat haar lichaampje hard bezig was. De koorts bleef maar oplopen. Terwijl ik haar zo ziek in bed zag liggen moest ik denken aan de periode dat ze in het ziekenhuis lag nadat ze geopereerd was aan haar hartje. De slangetjes, haar bleke koppie, ik zie het nog zo voor me. En de machteloos die je dan voelt als ouder. Je wilt tien keer liever dat je het zelf hebt dan je kind zo te moeten zien. Ik merk dan ook dat als zij ziek is, ik me wel sneller zorgen maak. De hele dag bleef ik dan eigenlijk wel naast haar zitten of liggen. Zo rustte ik zelf ook uit. Ik was zelf ook niet helemaal fit, maar gelukkig niet zo ziek als haar. Op een gegeven moment had ze zelfs 40 graden koorts. Het raakte me zo om haar zo te zien. De nacht erna sliep ze gelukkig wel goed.

Die nacht, kwam ze om vier uur bij me. ‘Mama, Lois beter. Appel eten.’ Ik voelde aan haar hoofdje en ja de koorts was echt flink afgezakt. Wat was ik dankbaar. Al dacht ik ook, moet je me dat nu om vier uur vertellen? Maar goed, omdat ze vroeg om een appel, ben ik naar beneden gegaan om een appel te raspen en appelsap te pakken. Na een paar slokjes te hebben gedronken, zei ze ‘Lois sapen’ en ze kroop lekker naast me. Ze was wel vaak wakker en vertelde dan hele verhalen. Heel gezellig uiteraard, maar niet s nachts als je wilt slapen. Ik was dankbaar dat het weer beter met haar ging, maar wilde toch ook nog wel slapen. S ochtends toen ze wakker werd was het ook gelijk ‘mama Lois boterham eten’ dat was voor mij weer een goed teken.

Zaterdag en zondag had ze nog steeds wel een bleek koppie, maar ik ben dankbaar dat de koorts is afgezakt en om met haar eigen woorden af te sluiten ‘Lois nog heel kein beetje siek’.

2 gedachten over “Ziek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *