zwaaiend op de fiets

zwaaiend op de fiets

Wat is het toch elke keer weer een feestje om samen met onze jongste dame op de tandemfiets te stappen om naar school te gaan. Ze geniet zo van het samen fietsen. Hele verhalen heeft ze. Zingen doet ze ook regelmatig.

zwaaiend op de fiets

Geweldig ook om te zien als ze vriendelijk zwaait naar… nee niet altijd naar de fietsende of lopende voorbijgangers, al doet ze dat ook regelmatig. Het zijn er heel veel, dus ze blijft maar zwaaien. De een is wit, de ander is klein en bruin, weer een ander is groot en zwart. Een aantal blijven brutaal zitten als je er langst fietst, midden op het fietspad. Ben je al benieuwd wat het is? Heb je al een idee?

Al is het s ochtends echt niet altijd een feestje. Zeker niet als ze zo in haar eigen wereldje zit. Of als ze niet direct wil komen als ik zeg dat we gaan eten. Ik weet dat ik het bij haar rustig moet zeggen en haar even de tijd moet geven om er op te reageren en om zelf naar de tafel toe te komen, maar daar heb ik niet altijd het geduld voor. In mijn ongeduld kan ik dan wel eens uit mijn slof schieten. Als ik dan op de tafel een natte plek zie van haar traantjes, dan voel ik me wel schuldig. Had ik echt zo moeten mopperen? Ik had het ook wat vriendelijker kunnen zeggen.

Als ik haar zo in tranen zie, dan neem ik haar bij mij op schoot en laat haar even uithuilen, na een dikke knuffel is het dan gelukkig wel weer goed. Ik zeg niet stil maar, maar zeg juist: huil maar. Je mag best even huilen. Het is ook niet leuk dat mama zo tegen je mopperde, maar mama heeft niet altijd zoveel geduld. Ik merk dat dit mezelf ook helpt om het relativeren. Ik ben niet altijd geduldig, maar daarom ben ik niet eens een slechte moeder ofzo. Nee, we hebben allemaal onze mindere momenten, dat hoort er gewoon bij.

Ik merkte dat ik doordat ik mijn gemopper en haar verdriet er gewoon liet zijn dit me wel hielp om weer sneller uit mijn eigen mopper bui te stappen en zij sneller uit haar verdriet.

Als we dan een half uurtje later samen op de fiets stappen is er niets meer te merken van mijn gemopper en is zij ook echt uit haar verdriet. Juist op zo’n moment geniet ik dan extra. En weet je al naar wie ze zwaaide. Zal ik het maar vertellen? Tegen de meeuwen, merels en de honden.

 

 

10 gedachten over “zwaaiend op de fiets

  1. Wat mooi dat je zegt dat ze mag huilen en hoe je naar jezelf kijkt als moeder, het raakt me.
    Vind het best om mijn eigen moeder zijn te verwerken, daar zijn best veel steken gevallen jammer genoeg maar ik mag milder leren terugkijken.

    1. Dank je wel. Lukt me ook niet altijd hoor om zo naar mezelf als moeder te kijken. Het blijft voor mij ook een uitdaging om mild en liefdevol te zijn naar mezelf. Ik bid voor je dat je milder mag leren terugkijken

    1. Dank je wel Aritha. Jouw lieve reactie maakt dat ik even een traantje laat gaan. Dank je wel voor het terugzwaaien en de knuffel.

  2. Wat een blog, zo puur een eerlijk beschreven. Het is zo herkenbaar. Juist het benoemen dat het ook niet leuk is. Dat huilen mag. Het erkenning geven aan het gevoel. Geeft ook bij jezelf de erkenning. Want intern kunnen we ons zelf soms zo op de kop gaan zitten. Maar het was voor jullie allebei niet leuk. En mooi opgelost. Zodat jullie ook weer echt door konden. Geweldig dat ze zo vriendelijk en open is. Zeker voor de dieren dus als ik je zo lees… Wat kunnen we leren van kinderen!

    1. Ja fijn he emoties er laten zijn. Lukt me ook heel vaak niet. Maar met vallen en opstaan komen we er wel dat genieten van haar blijf ik zeker doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *